Woestijn inleef en bezinningstocht april 2018

April 2018 zijn we weer met een mooie groepje de woestijn ingetrokken.

Het was niet alleen een inleef en bezinning tocht maar ook een doe-reis.

We hebben samen bomen geplant, en ook hebben we het begin en het einde van onze waterput project mee beleeft.  We waren getuige van een waterput in een weeshuis ten Zuiden van M’Hamed en eentje midden in de woestijn ter hoogte van Oulad Driss.

Langs deze weg dank ik alle mensen die bijgedragen hebben aan onze sociale projecten.

Ik ben weer dankbaarder dan ooit. Onze woestijntocht is heel leerrijk geweest.

Alles was aanwezig. De stilte, de wind, wuivende palmbomen, prachtige sterrenhemel en een maan om de hele avond op te blijven.

Ook opkomende en weggaande zandstormpjes maken ons bewust van onze nietigheid.

Nederig hebben onze voeten het zand van de woestijn gevoeld. Elke zandkorrel behelst de hele geschiedenis van de aarde en heelal. Ik voel me verbonden met elke zandkorrel en elke ster.

Ik ben me bewust van het gegeven dat we “Star Dust zijn” zoals Deepak Chopra het zo mooi omschrijft. Stof uit het onmetelijke universum. Verbonden met de hemel en aarde, probeert mijn tijdelijke lichaam, langzaam maar zeker contact te zoeken met mijn eeuwige ziel.

Niets vergeleken met de eigen stormpjes in onze eigen innerlijke wereld.

Na 25 keer de woestijn ontmoet te hebben, kom ik telkens weer onverwerkte ervaringen en emoties tegen.

Het is als een oceaan. Telkens ik dieper ga, kom ik nieuwe elementen tegen van mezelf.

De woestijn is een omgeving waar je het gevoel krijgt dat je uit de Tijd en Ruimte continuüm komt.

Je verliest tussen zonsopkomst en ondergang  alle besef van tijd bij het wandelen.

Gelukkig worden we door onze gidsen attent gemaakt dat het tijd is om te eten en te rusten. Tijdens het eten, eten we heel bewust en tijdens het rusten , rusten we heel bewust.

We zijn één met alles en alles is één met ons. Ook mijn innerlijke wereld loopt synchroon met mijn lichaam en omgeving.

Ik ben de druppel in de oceaan maar ook de oceaan. In dit geval ben ik de zandkorrel en de woestijn.

Ik voel me verbonden met mijn echte ik. Mijn IK bestaat niet meer. Er bestaat alleen nog een WIJ.

Samen met mijn groep van Pasen 2018 hebben we weer nieuwe grenzen ontdekt.

Zelf kan ik terug kijken op een tocht die me weer dichter bij mezelf heeft gebracht en zo dicht bij de hele mensheid en universum. Ik ben dankbaar en voel me gezegend.

 

 

Kop

Onze wandeltocht van 6 dagen heeft ervoor gezorgd dat we constant in onze alfa hersengolven zijn gekomen. We zijn rustig en voelen ons verbonden met alles rondom ons. Ik heb allerlei boeken bij om te lezen, maar kom niet aan het lezen, want de woestijn vraagt al mijn aandacht. Ik ben één en al aandacht. Ik herinner me ineens een gedicht van Rumi. Ik ben verliefd op de schepping en besef dat de schepping een spiegel is van mijn ziel. Zes dagen wandelen door de woestijn, en erachter komen dat je moeiteloos meer dan 110 km hebt gewandeld. Ik kijk op mijn gps en realiseer me dat mijn innerlijke tocht niet te meten is op GPS. Ik heb het gevoel dat ik in die zes-dagen meer dan zesduizend lichtjaren hebt gereisd. De woestijn lijkt een poort naar andere dimensies. Mijn ziel maakt me attent dat de werkelijkheid nooit met onze zintuigen te behelzen is. Op eens denk ik aan een andere lichtwerker die ooit het volgende liet optekenen “ ik kwam en vond iedereen dronken”. Ze hebben oren en horen niet en hebben ogen en zien niet. De leegte van de woestijn vult mijn creatieve brein waardoor ik deze woorden tot diep in mijn ziel begrijp. Ik buig neder op grond en neem een handvol zand in mijn palm en realiseer me dat alles rondom mij een weerspiegeling is van mijn innerlijke wereld.

sociale project

Bomenproject

Radio Internazionale

Bedankt aan Rosaria Ciarlo en Don Gregorio Aiello en aan alle vrijwilligers en iedereen die is komen kienen.

Groepsfoto

Onze mooie groep Pasen 2018

Gedichten

Lut dank je wel voor je mooie gedichten. ik heb er echt van genoten.